Rainy day music: culthelden Michael Chapman en Linda Perhacs

Regen is één van de meest gebruikte metaforen in muziekteksten. En prime-offenders van regen-als-metafoor zijn natuurlijk de folky singer-songwriters uit de jaren zeventig, want die zingen vaak over minder vrolijke gevoelens en zijn niet vies van wat natuursymboliek. En zo ben ik waar ik zijn wil: de muziek van culthelden Michael Chapman en Linda Perhacs.

De overeenkomsten tussen hen zijn groot. Ze debuteerden beiden rond 1970 met mooie soloalbums in het folkrockgenre en hun carrières raakten daarna van de regen in de drup. Hun muziek is het afgelopen decennium ‘herontdekt’ door nieuwe folkies. En ze zijn binnenkort te bewonderen op LeGuessWho (28 november tot en met 1 december in Utrecht). Gaat dat zien!

Engelsman Michael Chapman schrijft hartverscheurende ballades, is niet vies van een potje rocken en is bovendien een meesterlijke gitarist in de stijl van Bert Jansch. Hij is de laatste jaren door jonge bewonderaars als Thurston Moore van Sonic Youth uit de obscuriteit getrokken. Zijn hoogtijdagen lagen begin jaren zeventig, zoals te horen op het titelnummer van zijn eerste plaat ‘Rainmaker’:

Linda Perhacs komt uit de VS en heeft een veel minder lange carrière gehad. Na haar eerste album Parallellograms uit 1970 is ze gewoon gestopt met het uitbrengen van muziek. En dat is doodzonde, want het is een mooi album in de stijl van Joni Mitchell en Joan Baez, maar dan gezongen met een prettiger stemgeluid. En met meer psychedelische invloeden. Ook zij is herontdekt, nu door freak-folkers als Devendra Banhart en er zit zelfs een tweede album in de pijplijn! Luister hieronder naar Chimacum Rain, het openingsnummer van haar debuut:

Social Share Toolbar

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *