Artiest onder de artiesten: Philip Seymour Hoffman

Afgelopen zondagavond kwam het bericht de wereld in: acteur Philip Seymour Hoffman zou zijn overleden. Aanvankelijk was enkel bekend dat hij dood was gevonden in zijn appartement in Greenwich Village, New York. Al vrijwel snel stond te lezen dat hij zou zijn gevonden op vloer van zijn badkamer met een naald in zijn arm.. Een drugoverdose op 46 jarige leeftijd. Meerdere afkickpogingen ten spijt.

De dagen erna ontkwam je er niet aan: het nieuws, de best-of lijsten en de vele eerbetonen. Wat mij opviel in de berichtgeving is de ongekende waardering die Philip Seymour Hoffman kreeg van vakgenoten. Stuk voor stuk roemen ze zijn prestaties en beschrijven hem als een man die het onmogelijke acteerde, terwijl hij dat er zo ontzettend makkelijk uit liet zien. Een alleskunner, fanatiek en soms op het randje van gekte. Alles voor het vak.

Toegegeven, Hoffman heeft tijdens zijn carrière best wat prijzen in ontvangst mogen nemen en was onder filmliefhebbers bepaald geen onbekende, maar door alle waardering die Hoffman van vakgenoten kreeg, moest ik denken aan het fenomeen artist’s artist : de artiest die er ter inspiratie en motivatie van andere artiesten lijkt te zijn. Iets anders dus dan de publiekslieveling. In het verleden zijn er vele voorbeelden te vinden van invloedrijke kunstenaars die nooit het grote publiek hebben weten te halen. Zo ook in de muziek.

Een van de bands die onder collega muzikanten populair was, maar tijdens haar bestaan geen mainstream publiek kende, was The Velvet Underground. Hun muziek was te  rauw, hun kleding te raar. Ze waren hun tijd ver vooruit.

Philip Seymour Hoffman en The Velvet Underground. Artiesten onder de artiesten. Helaas hadden de band en de acteur tevens een gevaarlijke verslaving met elkaar gemeen:

 

Social Share Toolbar

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *