De “King of Mosey” heerst in Utrecht

Noem het geen country. Niet omdat de muziek van Daniel Romano geen country is zoals het hoort, maar omdat dat genre besmet is volgens de zanger. Denk je aan countrymuziek, denk je aan de Brad Paisley en Taylor Swiftachtigen. En daar wil de Canadees niet mee geassocieerd worden. Zondagavond speelde hij in Tivoli.Daniel Romano

Daniel Romano is country zoals legendes als Hank Williams, Merle Haggard en Waylon Jennings het genre vormgegeven hebben. Het is eerlijke, traan-in-je-bier muziek zonder bombarie. En zo was het concert ook. Zonder nudie suit, maar met zijn leerbewerkte gitaar, kwam Romano het podium op en begon met spelen. Toen hij anderhalf uur later klaar was, had hij van iedereen in de zaal nog door mogen gaan.

Op zijn albums is het bereik van de stem van Romano al duidelijk te horen, maar live is het zo mogelijk nog indrukwekkender. Zowel de hoge als lage tonen zijn geen probleem voor de Canadees. Maar minstens zo indrukwekkend als zijn bereik, is de emotie die hij in zijn stem weet te leggen. Gevoelige nummers als Time Forget (To Change My Heart)There Are Lines On My Face en A New Love (Can Be Found) worden moeiteloos afgewisseld met uptempo en komische liedjes als Chicken Bill en Helen’s Restaurant.

Dan hebben we het over zijn begeleidingsband nog niet gehad: een bebaarde man op de pedal steel, zijn broer op de drum en drie jonge meisjes op bas, gitaar en accordeon/fiddle/piano. De drummer is strak, een pedal steel is misschien wel het tofste instrument dat bestaat en de meisjes zingen naast de muzikale begeleiding fantastische harmonieën die de muziek naar een hoger niveau tillen.

Voor de gitariste had de show van gisteravond nog wel een vervelend moment. Op het moment dat zij haar solonummer mocht doen (wat een prachtig nummer moet zijn volgens mensen die ook het concert in Paradiso eerder dit jaar al bezochten), viel de batterij van haar zender uit. De gitaar was niet meer versterkt, het meisje verdween in de coulissen om een nieuwe batterij te halen en haar moment was voorbij.

Pastiche

Alles wat Daniel Romano doet, past precies binnen het ouderwetse countrygenre. Zijn stem, zijn teksten, zijn kleding en melodieën zouden zo uit de jaren ’60 en ’70 kunnen komen. SoulfoodRadioredacteur Sebastiaan van der Lubben noemt het zelfs een pastiche, een imitatie van vervlogen tijden. En ik moet zeggen dat ik begrijp wat hij bedoelt. Maar ik ben het volledig met hem oneens.

Natuurlijk heeft Romano goed geluisterd naar zijn voorbeelden, maar in zijn muziek hoor je ook andere invloeden. Het nummer Louise had bijvoorbeeld ook door een Leonard Cohen geschreven kunnen worden. Ook zijn countryinvloeden variëren van Honky Tonk uit de jaren ’50 tot de Outlaws van de jaren ’70. Als je kritiek wilt leveren op de Canadees, dan is het dat hij wel erg tussen de lijntjes kleurt. Aan de andere kant, het klinkt fantastisch wat hij doet.

Het optreden gisteravond was de laatste van een lange tour. En van een laatste optreden maak je een bonte avond. Zo kon het dat ze de show afsloten met een nummer van de Ramones en dat Romano de show zelf achter het drumstel eindigde. Een fantastisch optreden van een 28-jarige Canadees die de redding moet worden van country zoals country bedoeld is.

PS Een korte blijk van waardering voor het voorprogramma. Ik kende de Nederlandse band Blue Grass Boogiemen nog niet, maar ze klonken er goed en ik ga dan ook zeker eens naar hun albums luisteren.

Social Share Toolbar

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *