[Eindejaarslijst] Beste 3 albums van 2013

Het vervelende aan lijstjes maken, is dat je ook hard geconfronteerd wordt met platen die je het voorbije jaar hebt gemist. Uiteraard valt daar nog op terug te komen in het nieuwe jaar. Allereerst mijn album top 3 over 2013.

3. Toro Y Moi – Anything in Return

Ooit – toen wij van Soulfood nog etherpiraten waren – bespraken wij Toro Y Moi’s tweede album Underneath the Pine (2011). Op deze plaat waren wel wat electronische hulpmiddelen te ontdekken, maar het zwaartepunt lag in de indie-rock. Op zijn derde album Anything in Return heeft Chaz Bundick zichzelf opnieuw uitgevonden en toont zich bekwaam in het neerzetten van een dromerig electronisch landschap. Zijn stijl kun je plaatsen in een hokjes als chill-wave, of natuurlijk, indie-electronic. Hoewel ik deze plaat pas laat in het jaar ontdekte, staat deze toch op nummer 3!

2. The Knife – Shaking the Habitual

Toen ik The Knife dit jaar voor het eerst zag – en hoorde – op Primavera Sound was ik aardig onder de indruk. De combinatie van tribale beats en een grote groep gemaskerde dansers gaf de act iets mysterieus mee. En zo klinkt het Zweedse broer-zus duo ook op plaat.

Om de teksten mee te krijgen, helpt het – gezien de vervormingen – om deze op te zoeken. Muzikaal klinkt het allemaal heel fris en afwisselend. Parallellen zijn te trekken met bijvoorbeeld The Prodigy of Björk en gezien het repetitieve muzikale karakter toont de band overeenkomsten met Fuck Buttons. Shaking the Habitual schudt alle gewoonte van zich af. Luisteren!

1. Daft Punk – Random Acces Memories

Behalve de soundtrack van Disney film Tron: Legacy uit 2010 was het alweer 6 jaar terug dat er een album van Daft Punk uit kwam. Naar Random Acces Memories werd dan ook gretig verlangd. De titel van de plaat zegt al dat het hier om muzikale herinneringen gaat. Random Acces Memories is goed te beschouwen als ode aan disco en vroegere electronische muziek. Die ode is echter wel voorzien van een nieuw jasje door samenwerking met één van de hitmakers van nu: Pharrell Williams.

Vroeger waren er andere en vaak besnorde hitmakers. Voor hen is ruimte genoeg op de plaat. Nile “Mister Chic” Rodgers verzorgt hoogst persoonlijk de funky licks op het openingsnummer van de plaat en bij grote hit “Get Lucky”. Giorgio Moroder – een van de grondleggers van disco en producer van Donna Summer – mijmert en filosofeert over zijn muzikale carriere, het geluidsfragment wordt gedragen door de hem kenmerkende proto-disco beats..

De plaat klinkt best retro, aan vocoders geen gebrek en het tempo ligt aangenaam laag. Het nummer ” Beyond” klinkt als een G-funk hip hop nummer. En toch weet Daft Punk makkelijk de link met het heden te leggen. Mede door de inbreng van Pharrell, maar hij is niet de enige. Ook Julian Casablancas (The Strokes) neemt een nummer op, waarop Daft Punk precies het moderne indie-geluid weet te brengen. Naast alle catchy nummers is er ook nog ruimte voor een opera. Random Acces Memories is heerlijk pakkend, afwisselend en laat je met een lome glimlach achter. Wat mij betreft de nummer 1 van 2013!

Social Share Toolbar

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *