Have Fun with Bill – Bill Callahan in Paradiso

Een vijfsterrenrecensie in de Volkskrant en geklaag op de messageboards van Kicking the Habit. Het concert van Bill Callahan in Paradiso afgelopen maandag levert gemengde reacties op. Wat is waar?

Callahan is in ieder geval geen lachebekje. Het hele optreden draagt hij – zittend – zijn droogkomische teksten voor.  Zo speels als zijn laatste album is, een dubversie van zijn voorlaatste plaat onder de naam Have fun with god – zo serieus is Bill op het podium. Ook zijn band zit tijdens het optreden. Vanuit de zaal gezien de gitarist links en bassist en drummer rechts. Daartussen zit Bill, op de verhoging waar normaal de drummer zit. Als de gitarist soleert, houdt hij de reactie van Bill scherp in de gaten. Toont Bill een reactie, dan is het goed en kan soleert hij nog een paar maten door.

Callahan heeft inmiddels een diep repertoire om tijdens zijn concert uit te kiezen. Hij speelt vooral nummers van zijn laatste albums,  die hij uitbracht onder eigen naam en niet meer onder het alias Smog, afgewisseld met een paar klassiekers als `Dress sexy at my funeral`. Tekstueel wisselt hij tragikomische zelfobservaties af met rake beschouwingen over Amerika, reizen, zijn muzikale inspiratiebronnen en nog zo meer. Muzikaal heeft hij een onthaaste vorm van americana gevonden, die in de basis simpel maar ruimte laat voor mooie en verrassende arrangementen. En dat bleek ook maandagavond. De show werd gestolen door de gitarist en ook de drummer wist met een klein drumstel een dynamische bijdrage te leveren, gebruikmakend van onder kwastjes en zijn blote handen. De bassist was vooral bezig om alles bijeen te houden, maar daar is hij ook voor.

Ondanks alle pracht was de duur van het concert een klein minpunt. Er bestaat namelijk iets als too much of a good thing. Callahans nummers varieren van midtempo ballad tot midtempo rocker en zijn stem is mooi doch ook wat eentonig. En dan is een concert van twee uur toch wat lang. Als dan uiteindelijk de hele band tijdens de op zich mooie cover van ´Please send me someone to love´ van Percy Mayfield een solo mag doen, terwijl alleen de gitarist op dat vlak iets te melden heeft, dan dwalen mijn gedachten af.

Maar goed, beter te veel Bill dan te weinig, zou je kunnen zeggen. En verder waren er alleen maar pluspunten een mooi geluid, uitstekende band, goede selectie van nummers. En zo lang Bill Callahan platen blijft uitbrengen van hoog niveau, dan is het de moeite waard om een concert van zijn daaropvolgende tour bij te wonen. Hieronder de te gekke videoclip van zijn topnummer ´America´ en het origineel van Percy Mayfields ´Please send me someone to love´.

Social Share Toolbar

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *