Hiss Golden Messenger en Matthew E. White: gaan roots-reggae en roots-rock samen?

Roots-reggae en roots-rock hebben als muziekgenres gemeen dat hun naam impliceert dat ze teruggrijpen naar hun wortels. Maar zijn er meer lijnen te trekken tussen deze genres? Twee van mijn favoriete nieuwe rootsrockartiesten, Matthew E. White en M.C. Taylor (spelend onder de naam Hiss Golden Messenger) hebben in interviews verteld geïnspireerd te zijn door rootsreggae en zijn instrumentale broertje, de dubreggae. Laten we dus maar eens kijken wat zij doen met die invloeden.

Eerst kort over de rootsreggae en de dubreggae: begin jaren zeventig ontstond de reggae die wij kennen van Bob Marley uit de ska en rocksteady. De term “roots” geeft aan dat in de reggae van de tijd de artiesten zich lieten beïnvloeden door het Rastafarigeloof, het platteland en dat ze de kant kozen van de onderdrukten in de ghetto’s van Kingston. Muzikaal bleef het vaak relatief simpel en kaal, maar naast de sterzangers als Marley kwamen ook de sterproducers op, die in hun eigen studio een eigen geluid wisten te maken. Denk aan Lee scratch Perry, King Tubby, Niney the Observer en Prince Jammy. De vraag naar hun unieke eigen geluid was zo groot, dat zij instrumentale versies van hun hits maakten, zogenoemde dubplates. De nadruk lag op de drum en bas; flarden blazers, gitaar en zang waren alleen op de achtergrond te horen, gedrenkt in echo-effecten. Een legendarisch dubreggae album is hieronder volledig te horen:

Matthew E. White is een soloartiest, bandleider en producent uit Virginia die onlangs zijn debuutalbum Big Inner uitbracht (vorige week schreef ik al over hem). Matthew E. White gaat in een interview met Uncut in op zijn fascinatie met rootsreggae. Opvallend is dat hij dubversies van reggaeliedjes niet alleen ziet als artistiek waardevolle producten, maar vooral ook een manier voor toenmalige producers om goedkoop en snel nog wat extra aan een hit te verdienen. White zou dan ook graag een dubversie van zijn eigen album uitbrengen, vertelt hij. Hij is er overigens ook niet vies van om muziek van anderen te hergebruiken, een praktijk die ook in de reggae wijdverbreid is. Het is niet ongewoon dat de instrumentale basis van reggaehits – zogenoemde riddims – decennia later opnieuw worden gebruikt voor nieuwe liedjes. Ondanks zijn enthousiaste verhalen over reggae, hoor ik in White’s muziek nog weinig invloed van dub en reggae terug, behalve misschien in de atmosferische intro’s bij sommige van zijn nummers. Een mooi liedje van White:

Nee, dan Hiss Golden Messenger. Achter die naam gaat M.C. Taylor schuil. Hij is al wat langer bezig – het recent verschenen Haw is het zesde officiële album onder de naam Hiss Golden Messenger – dus je zou kunnen zeggen dat hij al wat meer tijd heeft gehad om van zijn verschillende invloeden een eigen mengsel te maken. En wat voor een invloeden! De Allmusic guide noemt blues, folk, country, bluegrass, swamprock, soul, funk en reggae. Taylor weet van die verschillende rootsgenres een geheel te maken, in spannende nummers die steeds verrassende wendingen nemen. En de invloed van reggae en dub is duidelijk hoorbaar. Soms is dat impliciet, omdat zijn muziek dan soms minimalistisch en kaal is, met de nadruk op bas en drum en met de andere gluidselementen in een vette bak met echo. En soms explixiet, als er zelfs een authentieke reggaebeat te horen is:

In een interview met Taylor door medemuzikant James Jackson Toth (zanger van Wooden Wand) komt zijn liefde voor reggae ter sprake. Toth geeft aan zelf ook reggaefan te zijn, maar het moeilijk te vinden om reggaeinvloeden op een natuurlijke manier te verwerken. Taylor antwoordt

Well, it’s roots, you know? It’s rootsy in the same way that a Waylon Jennings record is rootsy. Disregarding issues of what is “authentic” or “real,” it’s just roots. The words of my favorite reggae songs are straight out of the bible, which I really appreciate. A lot of those reggae performers are devout Rastafarians, so they come at Scripture in a very clear way.

En hier hebben we gelijk een tweede aspect van de invloed van reggae te pakken. HGM laat zich niet alleen muzikaal door reggae beïnvloeden, maar ook tekstueel. En dat heeft Matthew E. White met hem gemeen. White en HGM spreken in hun teksten over hun geloof en hun twijfels daarbij. White heeft een refrein die ons vertelt dat Jezus onze vriend is en HGM een refrein dat Hij een visser onder de mensen is. Nu ben ik geen Christen en heb ik niets met Christelijke muziek, maar hier neem ik geen aanstoot aan. Dat zal – naast de kwaliteit van de muziek – te maken hebben met het feit dat White en HGM zingen over hun spirituele zoektocht en er niet op uit zijn om mij te bekeren met hun muziek. Dit is ook de reden, zo vertelt White teleurgesteld in het voornoemde interview, dat zijn muziek niet wordt opgepikt in zijn eigen kerk.

Als we de muziek van Hiss Golden Messengerven  Matthew E. Whitenaast elkaar zetten, dan wordt het duidelijk dat de spirituele en tekstuele invloed van reggae makkelijker is terug te vinden dan de muzikale invloed. Die spirituele verwantschap tot uitdrukking in het gebruik van het woord “roots”: teruggaan naar wortels als het geloof en het platteland zeggen nog niets over de muziek die je vervolgens maakt. Daarom vind ik het des te mooier dat HGM de muzikale invloed van reggae wel weet te verwerken in zijn muziek. En voor wie eigenlijk helemaal niet zo van reggae houdt: HGM’s muziek is ook los van de reggaeinvloeden prachtig. Luister maar eens hieronder, waarbij het goed is te weten dat “sufferer” een betekenisvolle term is in de reggae…

Social Share Toolbar

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *