Jeff Hershey & The Heartbeats

Ze waren om kwart over acht aangekomen uit Dresden en stonden om kwart over tien on stage; Jeff Hershey & The Heartbeats waren helemaal ‘gek op Leiden!’ Ze pompten – doodmoe – hun aanstekelijke soul in een zaaltje met amper zestig man.

De zanger, gitarist en saxofonist overbrugden de  kloof tussen de eerste rij en het podium door er vanaf te springen. Gitarist Erik Carlson (Chicago) deed dat bescheiden en ingehouden. Hij rende de liedjes liever op zijn plek voor zijn versterker (die op een fust bier was gezet). Spacy Kyle (saxofonist) had evenmin weinig show, drumster Rivkah Ross (Fort Lauderdale) bleef onbewogen achter haar kit zitten en Bonnie Buitrago (bass – ja een geheel vrouwelijke ritmesectie) schudde haar hoofd. En baste uiteraard.

Allemaal niet zo vreemd als je het podium deelt met zanger Jeff. Hij staat geen moment stil en zijn bewegingen zijn meer, veel meer dan de heupwiegende soulman uit de jaren vijftig. Deze zanger sprint door zijn repertoire en versleet gisteravond twee schone overhemden en een t-shirt. Eén-op-één was hij de redelijkheid zelve, gaf na afloop vriendelijk een hand en vertelde nog 24 uur wakker te zijn voor hij moest optreden in New York (na 28 dagen on tour te zijn geweest). Op het podium wierp hij de vriendelijke schroom van zich af. Soul swingt en om te swingen, vindt Jeff, moet je het goede voorbeeld geven. En hoe kleiner de zaal, hoe eenvoudiger het is om iedereen persoonlijk aan te komen moedigen om mee te doen!

Party!

Was dat niet allemaal een beetje hysterisch? Nee! Was het met zoveel show wel goed? You bet. Als je van klassieke, onvervalste soul houd, gaat u gegarandeerd uit uw plaat. Niet zo als zanger Hershey, maar heupwiegend zeker. De band is rete-strak, wat bijdraagt aan de lol die de muzikanten ook in een piepklein zaaltje in Leiden hadden. Het is opletten geblazen met zo’n bewegelijke zanger die The Heartbreakers van climax naar climax dirigeert. Zelden een band gezien die zich zo in dienst stelt van de muziek en de muziek zo in dienst stelt van een uitstekende avond stappen.

Dat maakte het optreden ongecompliceerd, wat overigens niet hetzelfde is als makkelijk. De liedjes lijken stuk voor stuk covers van vergeten schatten uit de rijke soulgeschiedenis, maar zijn stuk voor stuk eigen werk. En de covers? Zoals gezegd – rete strak. Met als hoogtepunt (en een op-adem-kom-momentje voor de zanger): Misirlou. Een dikke 9+! Ik heb me met mede-redacteur Jan Vogel uitstekend vermaakt. Met dank aan de leidse Glibber voor de kaarten. Bij deze, een diepe buiging vor een bandje dat even Leiden aandeed. En wij waren erbij.

 

Social Share Toolbar

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *