Niemand komt voor Wooden Wand

Natuurlijk, de zanger is niet heel erg bekend. En ja, zijn nieuwe plaat is op z’n best ‘aardig’ te noemen. Maar de muziek van Wooden Wand is kwalitatief wel goed genoeg om in ieder geval wat publiek te trekken.Het Paard in Den Haag liep vol donderdagavond. In de grote zaal trad namelijk De Dijk op. Drommen mensen van middelbare leeftijd – veelal het publiek dat je verwacht bij de Heren van Amstel Live – propten zich de zaal in. Ik niet, ik liep samen met Mathijs de trap op naar de kleine zaal. Naar een concert van Wooden Wand.

Melle de Boer

Melle de Boer

Het voorprogramma was nog bezig, maar bij binnenkomst wisten we het al direct: deze zaal was niet uitverkocht. Terwijl er alles aan gedaan was: early bird korting, een no risk ticket, kaartjes werden weggegeven in legio prijsvragen. Maar niets had geholpen. Toen wij de zaal binnenstapten was Melle de Boer bezig met zijn laatste nummers. Hij had zeventien aandachtige luisteraars.

Dat het grote publiek voor Melle de Boer niet warm loopt, kan ik me heel goed voorstellen. Maar voor Wooden Wand zouden toch wel meer mensen verschijnen? De man heeft een aantal aardige platen en timmert al een tijd aan de weg als singer/songwriter. Het Paard kan toch niet echt alleen volstromen met liefhebbers van De Dijk?!

Dat was dus precies het geval. Op het hoogtepunt was er 28 man in de zaal aanwezig. Om dat cijfer iets rooskleuriger te maken, heb ik de zanger zelf, de twee geluidsmensen en de man achter de bar ook maar meegeteld. Met zo weinig mensen in de ruimte lijkt zelfs de kleine zaal van Het Paard immens.

Wooden Wand liet zich niet uit het veld slaan. Maakte grapjes met het publiek, ging niet opvallend slechter spelen omdat er toch niemand luisterde en nam na afloop de tijd om met al z’n toeschouwers even een praatje te maken. Al was dat natuurlijk niet zo’n opgave.

Het concert was niet briljant. Het concert was ook zeker niet slecht. Wat het wel was, was een concert dat meer dan 24 toeschouwers verdiende. Maar nee, die zaten bij De Dijk.

De Dijk

Na Wooden Wand glipten Mathijs en ik toch maar even bij De Dijk naar binnen. Net op tijd om Huub van der Lubbe middenin een liedje op dramatische manier zijn das los te trekken en aan weerszijden van zijn schouders te laten hangen. Tijdens de gitaarsolo zag Van der Lubbe kans om zijn das weer te knopen en af te sluiten met zijn spastische gebaren en gepijnigde gezichtsuitdrukkingen.

Daar stonden al die mensen dus naar te luisteren en te kijken. Naar een poseur.

Social Share Toolbar

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *