[Top 3 2013] albums

Ik vond het maar lastig kiezen, de beste drie albums van 2013, en het heeft ook even geduurd. Nu is drie ook best weinig – de meeste eindejaarslijstjes bestaan uit minstens vijf cultuurdragers. Het is ook een teken dat 2013 een goed muziekjaar was. Op zijn minst was 2013 een jaar waarin het album weer een groot mediamoment was, zie de promotiecampagnes van Boards of Canada, Arcade Fire, Kanye West en Daft Punk.

2013 werd gedomineerd door Kanye West en zijn album Yeezus, in elk geval in de VS. Kanye  staat nummer 1 in de lezerspol van Pitchfork in de categorieën beste album, meest onderschatte album, meest overschatte album en beste liveact. Naar mijn bescheiden mening is Kanye’s album ambitieus, vernieuwend en goed geproduceerd. Jammer alleen dat hij geen bijzondere rapper is en matige teksten heeft. Niet mijn plaat van het jaar dus.

Wat dan wel? Ik was dit jaar buitengewoon onder de indruk van Daniel Romano, Steve Gunn, Atoms for Peace, Machinedrum, Mikal Cronin en Yo La Tengo. Bijna een top 10 dus. Maar het gaat om de top 3:

3. Deerhunter – Monomania
Ik vond ze het hoogtepunt van de afgelopen editie van Primavera Sound in Barcelona en dus gaven ze het beste concert van dit jaar. Ook hun plaat is het beluisteren meer dan waard. De sound is minder dromerig dan op vorige platen en meer garagerock. Maar dan wel nocturnal garage, zoals ze het zelf noemen. Het klinkt op het eerste gehoor vrij conventioneel (denk the Strokes), maar klinkt bij elke nieuwe luisterbeurt verrassender en gevaarlijker, alsof het elk moment uit de bocht kan vliegen. En dat doet het dan ook, letterlijk, in het titelnummer.

2. Matthew E. White – Big Inner / Outer Face
Ik heb op dit blog al over hem geschreven, dus ik houd het hier kort. Matthew E. White schrijft pakkende liedjes en arrangeert en produceert ze bovenal prachtig. En dat levert een album en een EP op die doen denken aan Randy Newman, Allen Toussaint, Van Dyke Parks, Dr. John, Lowell George en andere grote popauteurs op het Warner Brothers label in de jarenzeventig. Prachtig!

1. Daft Punk – random Access Memories
Hit van het jaar, plaat van het jaar. Geen album was dit jaar zo ambitieus en tegelijkertijd zo toegankelijk en eindeloos leuk om te luisteren. En passant redden ze ook wat oude helden uit de vergetelheid (Nile Rodgers en Giorgio Moroder) en laten ze aan wat nieuwere helden zien hoe het moet (Julian Casablancas van The Strokes en Panda Bear van Animal Collective). En nu hopen dat ze weer concerten gaan geven en dit geweldige discopopalbum opvolgen met een geweldig dancealbum.

Social Share Toolbar

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *