Bingo Trappers: rommelige indie folk van on-Hollandse proporties

Het is een beetje in om op lage kwaliteit echte, pure muziek te maken. Maar er bestaat tegenwoordig natuurlijk helemaal geen lage kwaliteit meer. Je koopt voor een paar tientjes apparaten die ‘slechte kwaliteit’ heel goed nadoen. Je sluit ze zonder storingen moeiteloos aan op een virtueel mengpaneel op je laptop en je hebt een completere en complexere opnamestudio dan menig band tot, zeg, 1995.

Tel daar de voortdurende muziekeducatie bij (de vele goede voorbeelden) en zelfhulp-filmpjes op YouTube en er bestaan nauwelijks meer slechte muzikanten. Dan kan je je alleen nog onderscheiden op de kwaliteit van de arrangementen. En ook daarin zijn Bingo Trappers, mijn Nederlandse  duo deze week, al ruim vijftien jaar goed in. Hun laatste album, White Bikini, is Dylaneske in alles (een van de nummers heet The Real Mr. Tambourine), om over The Jayhawks maar te zwijgen. Prachtige liedjes maken ze – zo mooi dat ze de nieuwe plaat van JJ Grey and Mofro (This River) deze week verdringen. Ik had graag over de pompende rock-soul van Grey c.s. geschreven, maar This River is vooral klassiek fijn. Heel veel verschil met voorgaand werk is er niet. Dat is overigens helemaal niet slecht – ik bedoel: wat lekker is, blijft dat ook als er nog meer van verschijnt.

Bingo Trappers dus. Ze begonnen op cassette-bandjes (ook toen al high-high-fidelity) en hebben nu een nieuwe plaat, White Bikini. Daarvan zijn nog voorbeelden te downloaden, oudere tracks staan er wel op internet. Tekenend voor de sfeer en toon is It’s gotta be good een prachtig voorbeeld (luister onder). De band reutelt en daar houd ik van. Maar achter het zichtbare gemak waarmee de band speelt, gaan prachtige arrangementen schuil.

Ik ben gewoon door het duo getroffen. Ik zette het op en voelde me thuis. Geen verrassingen, wel origineel. Dat is, voor mij, een belangrijke kwaliteit van muziek. Ik ben te oud om elke week nieuwe dingen te moeten begrijpen. Ritme, slaggitaar, soli – dit snap ik, zonder dat het vanzelfsprekend is. De band ‘past’ omdat ze de moeite heeft genomen om ondanks ‘kinderen’ en ‘stormen’, zoals ze zelf schrijven, met elkaar te blijven spelen. Dan slijt muziek in ruggengraten, is communicatie slechts een verstoring van het spel. Het is allemaal goed te horen.

Kopen die plaat! Want op de radio zullen we ze waarschijnlijk niet horen. Doodzonde, natuurlijk.

Social Share Toolbar

Leave a Reply

Your email address will not be published.