De jeugd van Mark Lanegan

Mark Lanegan kennen we vooral van de Screaming Trees. Maar Lanegan heeft veel meer gedaan. Zo heeft hij na de Screaming Trees ook gespeeld met de Queens of the Stone Age en vormde hij samen met voormalig Afghan Whigs-voorman Greg Dulli het duo The Gutter Twins. De laatste tijd brengt Lanegan vooral soloplaten uit. Zo ook dit jaar: Imitations

Twee weken geleden stipten we al even aan dat Mark Lanegan een nieuw soloalbum uit heeft gebracht. Een plaat die meer aandacht verdiende dan een kortje in een overzichtsstuk. Tijd dus voor alle aandacht die de cd verdient.

Imitations

Imitations is een album vol covers. Driekwart van de covers grijpt terug naar de jeugd van Lanegan. In dit gedeelte komen nummers van artiesten als Frank Sinatra, de dochter van Ol’ Blue Eyes Nancy en Andy Williams. Van Williams staan maar liefst drie nummers op deze plaat. Sommige van deze covers zijn erg geslaagd. De rauwe stem van Mark Lanegan geeft een extra tintje aan Nancy Sinatra’s Bondnummer You Only Live Twice, en Lanegans versie van Pretty Colors klinkt alsof Frank Sinatra een avond te lang in de kroeg heeft gestaan. Gevoelig en net iets gevaarlijk daar het origineel. Ook nummers van singer/songwriters John Cale en Vern Gosdin komen gelukkig goed uit de verf.

Maar niet alle oude covers lukken net zo goed. Mack The Knife klinkt erg oppervlakkig en Solitaire en Lonely Street (beiden oorspronkelijk gezongen door Andy Williams) komen ook niet goed uit de verf. Autumn Leaves (het derde nummer van Williams op deze plaat) weet dan gelukkig weer wel het goede (herfst)gevoel over te brengen. Al met al is de helft van het oude werk goed te noemen op dit album.

Nieuwer werk

Het overgebleven kwart van het album bestaat uit covers van recentere nummers. Songs van Nick Cave & The Bad Seeds, Chelsea Wolfe en GĂ©rard Manset en Greg Dulli passeren de revue. Wolfe’s Flatlands is een lekker begin van het album. Het nummer intrigeert, klinkt ongemakkelijk en dat past precies bij Mark Lanegan. Brompton Oratory van Nick Cave klinkt alsof het op deze manier gespeeld zou moeten worden: de versie op Imitations blijft heel dicht bij het origineel, maar het toevoegen van een blazerssectie geeft het nummer meer diepgang. De cover van Deepest Shade van zijn voormalig partner-in-crime Greg Dulli maakt nog maar eens duidelijk dat Lanegan en Dulli muzikaal heel goed met elkaar kunnen lezen en schrijven. Ook deze versie is erg mooi en past precies bij de sfeer van de rest van het album.

Tegenvallend

Toch valt Imitations tegen als album. Niet alle nummers komen even goed uit de verf; vooral de oudere nummers lijken er soms met de haren bij gesleept. Het zijn ook allemaal ingetogen liedjes. Dat zorgt ervoor dat het album zich op een tempo voortsleept. Dit maakt Imitations een beetje saai. De stem van Mark Lanegan blijft echter uitermate lekker. Zo lekker, dat je af en toe het idee krijgt dat hij toch weg weet te komen met een overwegend saai album. Heel af en toe.

Mark Lanegan – Imitations by Soulfood Radio on Grooveshark

Social Share Toolbar

Leave a Reply

Your email address will not be published.