Destroyer: briljante contrasten

Bij de bandnaam Destroyer denk je aan een metalband, of op zijn minst een Kiss- coverband. Niets is minder waar. Nu ja, niets is te veel gezegd, want het optreden dat ik van Destroyer zag op het Le guess who festival afgelopen zondag in Utrecht was soms luid, dissonant en noiseachtig. Maar buiten die momenten speelde de zevenkoppige band muziek die te omschrijven is als luxueuze eighties softrock. Je weet wel: mannen in pakken, synthesizers, drumcomputers en saxofoonsolo’s. Bepaald geen metal dus. En dan heb ik zanger en songschrijver Dan Bejar nog niet eens genoemd. Hij dronk bier uit drie glazen tegelijk, zat bij de instrumentale passages op de grond te luisteren en maakte een ronduit labiele indruk. Maar wat een teksten en wat een timing!

Ik ken de muziek van Destroyer van slechts één album, Kaputt uit 2011. Toen niet veel geluisterd, maar dit jaar grijsgedraaid. Op dit album is de net genoemde softrock te vinden, met teksten over het nachtleven van een man die de dertig al lang voorbij is. Muziek die, zo zegt hij zelf, vooral beïnvloed is door een obsessie met Avalon van Roxy Music en door de geboorte van zijn dochter. Beiden zorgen voor een warme bad voor de oren. Camp ligt op de loer, maar wat het daarboven doet uitstijgen zijn de teksten en melodieen. Luister maar eens naar het nummer titelnummer, met zijn bijzondere clip.

Dan Bejar, een Canadees, maakt al sinds de jaren negentig muziek onder de naam Destroyer. De albums van Destroyer variëren – zo heb ik mij laten vertellen – van akoustisch en lofi tot rockend met een hele band tot mooi geproduceerde softpop zoals op Kaputt. Samenhangende factoren zijn de droogkomische en impressionistische teksten en nasale en geaffecteerde stem van Dan Bejar zelf.

Meest bekend is Dan Bejar echter niet van Destroyer, maar van zijn lidmaatschap van de New Pornographers. The New Pornographers zijn eigenlijk de ultieme tegenstelling, een supergroep met niet zo bekende leden, en spelen, anders dan de naam doet vermoeden (ha, een terugkerend thema!), geen gladde geile glijerssoul. Wat ze wel spelen? Powerpop, maar niet in de variant met diepgang die ik altijd kan waarderen (denk Big Star) maar de poppy oppervlakkige versie (denk Cheap Trick). Ik ben terwijl ik dit schrijf aan het luisteren naar hun album Mass Romantic (2002), en het doet me gelijk weer denken aan het ongeïnspireerde optreden wat ik van ze zag op het Crossing Border enkele jaren geleden. En dat terwijl de leden van de New Pornographers allemaal getalenteerd zijn, met een bijzondere vermelding voor Neko Case, die zelf mooie, sfeervolle en steengoed gezongen countryplaten uitbrengt.

Wat Dan Bejar bij de New Pornographers moet, is me dan ook niet helemaal duidelijk. Misschien zijn het wel heel gezellige lui. Zijn podiumpersoonlijkheid doet echter vermoeden dat Dan Bejar geen gezelligheidsdier is, getuige zijn optreden in Utrecht afgelopen zondag. Hij lijkt te verlegen om veel contact te maken met het publiek; meer dan een ongemakkelijke buiging na elk nummer zit er niet in. Maar toch, wat een optreden was het! De band produceerde een krachtig en toch genuanceerd geluid en er was ruimte voor dansbare pop naast geluidsexperimenten. Bovendien contrasteerde de professionele band mooi met de persoonlijke en licht-amateuristische-maar-toch-briljante benadering van Dan Bejar. Een optreden dat een me dag erna weer met een fris oor naar zijn plaat deed luisteren. En dat ik door dit concert te laat was voor het optreden daarna van garagerockheld Ty Segall, het zij hem vergeven!

Social Share Toolbar

One thought on “Destroyer: briljante contrasten

  1. Pingback: Top 3 van 2013 - Mathijs - Soulfood Radio

Leave a Reply

Your email address will not be published.