Heat

Eén van de beste actiefilms van uit de jaren negentig was laatst weer op de beeldbuis: Heat. Want toen deze film uitkwam had iedereen tenslotte nog zo’n ouderwets bakbeest. Videorecorder ernaast en je avond kon niet meer stuk. Wat dat betreft zijn het tegenwoordig hoogtijdagen voor nostalgici. Binnen een paar jaar is de meeste techniek al weer compleet achterhaald. (Al zullen ze dit nu nog niet toegeven.) Beeld en ook geluid zijn er sinds het vorige millennium stukken op vooruit gegaan. Misschien dat het daarom weer eens tijd is om de soundtrack van Heat opnieuw te luisteren.

Vooral het gedeelte van deze opdracht waar alleen geluisterd wordt en niet gekeken, zet de soundtrack in een nieuw licht. Over het algemeen genomen is het gehele album vrij sferisch, met gitzwart randje eraan. Hierdoor staat het geheel in contrast met wat erop het doek gebeurd. Enkele nummers bouwen wel naar een tragisch hoogte punt toe, maar het komt nooit tot dezelfde rauwe geweldsexplosies die op het doek worden getoond. Het is de onderhuidse spanning die schuil gaat achter de kalme gezichten van de acteurs die muzikaal wordt vertolkt.

Qua stijl zit er wel variatie in het geheel. Enkele nummers zijn puur elektronisch, andere tracks bestaan uit blues en ook klassieke nummers zijn op het album te vinden. Dit geeft het album iets universeels. Welke muziekstijl er ook wordt gekozen uit welke tijd dan ook, het wordt naadloos in het Film Noire idee gegoten. Net als in het verhaal is de cirkel op muzikaal vlak rond; tragiek verbind.

Overigens is het redelijk taaie kost om het album in zijn geheel te luisteren. Erg opbeurend is het niet. Tevens verbreekt het een beetje de betovering. Juist de balans tussen beeld en geluid maken de film zo overtuigend. Reden genoeg om de film nog maar een keertje te kijken dan.

Om alvast een beetje in de stemming te komen, een bijdrage van Moby:

Social Share Toolbar

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *