Joe Strummer – Without people, you’re nothing!

Noem drie hits van Joe Stummer na het verlaten van The Clash…  Zelfs voor de echte Clash-kenners is dat geen makkelijke opgave. In de periode tussen het einde van The Clash en de dood van Strummer op 22 december 2002, heeft de oude punker echter niet stilgezeten. Al direct na het opbreken van de band in 1986 begon Strummer een woelige solocarrière. Deze heeft nota bene nog aardig wat platen opgeleverd. Toch heeft klaarblijkelijk geen enkel album of nummer op dezelfde manier weten te overtuigen als de bijdrages aan zijn voormalige punkgroep.

Een jaar na The Clash begon Joe zijn geluk te zoeken naast het podium. Uit de spotlights verdween hij niet. Het witte doek kwam er namelijk voor in de plaats. Naast het verzorgen van filmscores, schitterde hij zelf ook in enkele kleine rollen. Grote kaskrakers zijn dit niet geweest.  Straight to Hell, een soort parodie op de spaghetti westerns, werd hoofdzakelijk negatief ontvangen. (Later heeft deze film een cultstatus gekregen. Waarschijnlijk hangt dit samen met de rollen van Strummer en Courtney Love en cameo’s van onder andere Elvis Costello, Dennis Hopper, Grace Jones en Jim Jarmusch.) Serieuzer werk leverde hij ook met soundtracks voor Grosse Pointe Blank en Walker.

Op den duur zocht Joe ook weer het podium op. Ondanks zijn verleden met The Clash kon hij niet rekenen op gegarandeerd succes. Met zijn band The Lation Rockabilly War bracht hij in 1989 het album Earthquake Weather uit; een instant flop. Als gevolg verloor hij zijn platencontract bij Sony. Andere projecten deed hij in samenwerking met The Pogues en later ook zijn eigen band The Mescaleros. Zoals gezegd heeft dit weinig memorabels opgeleverd. Veel optredens werden misschien om die reden dan ook opgevuld met nummers van The Clash.

Voor een punk icoon als Joe Strummer is dit eigenlijk bijna niet voor te stellen. Muzikaal talent zou immers niet groepsgebonden hoeven te zijn. In het geval van Strummer, maar ook de andere bandleden van The Clash, was het collectief kennelijk wel veel sterker dan het individu. Zonder Topper Headon, Mick Jones en Paul Simonon miste Joe balans en sloeg hij te veel door in een obscure richting. Spannend voor hemzelf zal dat ongetwijfeld zijn geweest. Het was immers een artiest pur sang. Tragisch is het dan ook niet. Het geeft juist heel goed weer hoe krachtig een band kan zijn. Om te excelleren heeft men elkaar nodig. Een stelling die Strummer op het lijf is geschreven. Eén van de weinige fragmenten uit zijn solocarrier die wel overtuigt, is hier het bewijs van. Het laat in al zijn eerlijkheid zien wie Joe Strummer is en waar hij voor staat.

 

Social Share Toolbar

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *