[In memoriam] Jason Molina

 

molina2

Nu rock & roll zijn pensioengerechtigde leeftijd aan het bereiken is, ontvallen ons steeds meer van zijn beoefenaren. Dat levert bij deze veelal bejaarde artiesten een goed moment op om terug te kijken en het werk te wegen en te bewonderen. Anders ligt het bij artiesten die op jongere leeftijd sterven. Bij hen is er de schok van het onverwachte en de tragiek van de onvervulde verwachtingen. Winnaar in laatstgenoemde categorie is dit jaar Jason Molina.

De carrière van Jason Molina stopte abrupt in 2009. In de jaren erna hoorden we geen nieuwe muziek van hem, wel berichten dat hij worstelde met een alcoholverslaving. Hij vroeg fans om donaties om de rekening van een afkicktraject te betalen. Ook verscheen een nieuwe verzameling liedjes met hetzelfde doel: rekeningen betalen. Dat zijn overlijden aan leverfalen op 16 maart van dit jaar toch nog als een verrassing kwam, is het gevolg van die ambigue berichten. Het gaat beter, ik kick af, heb geen geld, het duurt wat langer etc etc.

Jason Molina begon in de jaren negentig zijn carrière in de schaduw van Will Oldham (Bonnie Prince Billy / Palace) en Bill Callahan (Smog). Een mysterieus alias, Songs: Ohia in het geval van Molina, lo-fi folkmuziek en een stem die als twee druppels water leek op die van Oldham. Breekbaar, tegen het valse aan. Een aantal folky platen volgde, die langzaam aan kwaliteit en originaliteit wonnen.

Op de enige plaat die ik van Songs: Ohia bezit (”Magnolia Electric Co”, een recensie-exemplaar dat ik uit een tweedehandsbak viste) had Molina al een omslag gemaakt. Met zijn liveband was hij de studio ingedoken en de muziek klonk als classic rock. Meer precies: als een gouden combi van de folky en de rockende Neil Young. Ook zijn stem is anders, meer Neil Young en minder Will Oldham. En ook bijzonder: hij laat twee gastzangers elk een nummer zingen, waardoor de plaat ook mooi van kleur verschiet, van outlawcountry naar Britse folkrock.

Eén keer zag ik hem live, op Crossing Border in 2007. Molina speelde solo in de foyer van de schouwburg in Den Haag. Cowboyhoed op, mooie praatjes en een stampvolle zaal. Daar stond, zoals ik me het herinner, geen laveloze alcoholist op het podium. Wel iemand wiens muziek en presentatie nogal wat weltschmerz uitstraalden. Van Magnolia Electric Co, de naam waaronder Molina sinds 2003 zijn platen uitbracht, kwamen nog enkele mooie platen uit, zoals de box xxx en de elpee Josephine.

Van het album “Magnolia Electric Co” is dit jaar, na de dood van Molina, een 10th anniversary edition verschenen, met onder meer akoestische demo’s. Het is, volgens de kenners van zijn oeuvre, nog steeds zijn beste plaat. Inmiddels is er ook een tributeplaat verschenen, zie hier de bandcamppagina. Voor wie muziek in de geest van Jason Molina wil horen, kan in het nieuwe jaar terecht bij het Fading Trails minifestival. Het festival is vernoemd naar een Molinanummer en heeft, geïnspireerd door Molina, een dwarse programmering. Aanwezig zijn onder meer rootsrocker Hiss Golden Messenger, folkzanger Alasdair Roberts en de Deense punkers xxx. 1 februari a.s. in de Ekko in Utrecht. Leuk!

Social Share Toolbar

Leave a Reply

Your email address will not be published.