Nieuwe Arcade Fire slechts een zwakke reflectie

Er werd naar uitgekeken, naar het nieuwe album van Arcare Fire. Sinds de band in 2004 debuteerde met Funeral geldt de band als een van de beste indiebands. Ook de twee opvolgers stelden niet teleur: Neon Bible en The Suburbs sloten perfect aan bij de tijdsgeest. The Suburbs kwam al in 2010 uit; fans hebben dus drie jaar moeten wachten op het vervolg. En toen was die er twee weken geleden plots: Reflektor.

Het verhaal rond Reflektor is in ieder geval goed. De band zegt geïnspireerd te zijn door de Deense filosoof Kierkegaard, Haïtiaanse volksmuziek – de vrouw van frontman Win Butler is Haïtiaans – en is opgenomen in een koloniaal kasteel in Jamaica. De cd werd gelanceerd op internet. Op YouTube verscheen de 85-minuten durende film Black Orpheus met daaronder het volledige album (deze video is alleen niet meer te bekijken). Klinkt allemaal misschien een beetje pretentieus, maar hé, het blijft natuurlijk wel Arcade Fire.

Disco

Voor dit album werkte Arcade Fire naast hun gebruikelijke producer Markus Dravs ook met James Murphy (LCD Soundsystem) als co-producer. En dat is duidelijk te horen. De electronische en discoinvloeden die ongetwijfeld met Murphy mee zijn gekomen zijn dan ook niet van de lucht. Reflektor begint met een tien minuten durend nummer zonder titel. Pas na die eerste tien minuten begint het album met de titeltrack, Reflektor, een disconummer van zeven minuten. We Exist, het tweede nummer op de plaat, heeft die overduidelijke sound van Arcade Fire maar dan met een hele vette baslijn. Voor de rest is de eerste helft van Reflektor gevuld met Flashbulb Eyes (met de overduidelijke Haïtiaanse invloeden) en You Already Know. In Normal Person komt het lievelingsonderwerp van Arcade Fire uitgebreid aan bod: vervreemding. Disc 1 eindigt met het beste nummer van de plaat: Joan of Arc.

De tweede helft van het dubbelalbum is heel anders. It’s Never Over (Oh Orpheus) is nog een erg lekker nummer en ook Afterlife, de eerste single van het album, is de moeite van het luisteren nog wel waard. De overige nummers op het tweede deel van Reflektor willen niet beklijven. Het zijn geen slechte nummers – alle vier de songs zijn mooi georkestreerd – maar na een paar keer de volledige cd te hebben geluisterd, sla ik ze toch over. Wat het overslaan van deze nummers dan wel weer makkelijk maakt is het feit dat al deze nummers op de tweede cd staan.

Voor mij houdt Reflektor na de eerste cd op. Het eerste deel klinkt lekker, is erg poppy, klinkt vernieuwend maar is toch ook overduidelijk Arcade Fire. Op cd twee maakt de band dezelfde fout die ze ook op eerdere albums weleens maakten: ze worden erg pretentieus. Luister je beide cd’s achter elkaar dan maakt de band het op sommige momenten onnodig gecompliceerd en duurt het allemaal gewoon te lang. Of niet per se te lang, maar dan staan er nummers op het album die de band ook heel makkelijk achterwege had kunnen – en misschien wel moeten – laten. En dat is jammer, want dat maakt van Reflektor een aardig album in plaats van een fantastisch album.
Arcade Fire – Reflektor by Soulfood Radio on Grooveshark

Social Share Toolbar

One thought on “Nieuwe Arcade Fire slechts een zwakke reflectie

  1. Pingback: Top-3 nummers van 2013 - Soulfood Radio

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *