November regen

Ondanks de regen hadden duizenden inwoners uit Neurenberg zich verzameld op het galgenveld buiten de stad. Op deze gure novembermiddag in 1641 zou de schone achttienjarige domineesdochter Margaretha Vöglin worden onthoofd. Ze was schuldig bevonden aan het doden van haar pasgeboren kind; een halsmisdrijf.

De onbuigzame rechtzinnigheid van het stadsbestuur liet geen ruimte voor uitzonderingen op grond van iemands stand. Iedereen was het er over eens dat de vader van het ongelukkige kind een knappe jongeman van lagere komaf moest zijn. Over de verwekker van haar kroost had Margaretha namelijk gezwegen in alle talen die men kende binnen het Heilige Rooms Rijk. Vermoedelijk zou zijn sociale status de schande van haar escapades alleen maar vergroten.

Gelukkig was ze dermate verzwakt door de bevalling dat een ondervraging onder tortuur haar bespaard was gebleven. De rechter had zelfs geoordeeld dat de gebruikelijke knepen met de gloeiende tang, die tijdens hun laatste rit werden toegebracht aan veroordeelden, niet verantwoord waren in haar geval. Mocht ze nog verder wegteren, dan stond dit een ordentelijke executie immers in de weg.

Ondersteund door de beulsknecht, strompelde Margaretha uit de platte kar het schavot op. Aangekomen op de houten stellage begon de priester zijn ondervraging. Nadat ze haar spijt had betuigd en de hogere machten om vergiffenis had gevraagd, kon het laatste bedrijf van het morbide ritueel beginnen. De enige trots die haar toekijkende familie nog voor haar voelde, was dat ze zich kranig hield nu haar laatste oordeel naderde.

Met een krachtige ruk trok de scheprechter, Friedrich Stauferkönig, zijn zwaard uit de schede. De menigte hield zijn adem in. Alvorens ze haar hoofd op het hakblok legde, keken Friedrich en Margaretha elkaar nog één allerlaatste keer diep in de ogen. Het bracht de charmante Friedrich heel even van zijn à propos. De ironie van het moment was bijna niet te bevatten. Om haar eer en die van haar familie niet te verdoezelen, doodde ze liever haar eigen kind dan dat ze met hem, een beul, had willen trouwen. Vanwege zijn verderfelijke beroep moest hij haar nu echter voor deze zonde publiekelijk terechtstellen.

Zou ze het prettig vinden dat hij het zwaard hanteerde, omdat ze ergens toch nog van hem hield? Of zou ze het als een laatste overwinning ervaren, daar de hele situatie pijnlijk onderstreepte dat hij haar als beul geen lang en gelukkig leven kon garanderen? Het leek hem wellicht niet de tijd en de plaats om zich dit hardop af te vragen.

De vallende regendruppels op het koude staal waren hoorbaar over het gehele veld. Plichtmatig zette Friedrich zijn gedachten opzij en concentreerde zich op datgene wat hij hoorde te doen; in één sierlijke houw de fysieke verbintenis tussen het lichaam en de geest van de veroordeelde verbreken. Met een flits zwiepte het zwaard door de lucht, gevolgd door de doffe klap van het hoofd dat neer plofte op het hout.

Zijn kind en de vrouw die hij eens lief had, waren verdwenen uit deze wereld. Voor Friedrich restte nu slechts nog de koude november regen.

Social Share Toolbar

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *