Ray Manzarek (1939-2013)

Soms zijn licks bekender dan de componist – Ray Manzareks naam is de afgelopen dagen voor eeuwig verbonden aan de E/min-E/maj-blues lick in Riders on the Storm. Door zijn dood afgelopen maandag in een Duitse kliniek aan de gevolgen van kanker, weet iedereen nu wie schuilgaat achter de elektronische piano en de gillende Hammond. Hij bediende het karakteristieke geluid in onder meer Riders on the StormLight my fire en The End.

De analyse van de lick klinkt allemaal reuze muzikaal, maar ik kreeg dan ook les van de Grote Meester zelf. In onderstaande video ontleedt Manzarek niet alleen het nummer muzikaal (beter: vooral muzikaal), hij duidt ook de tekst van Jim Morrison die volgens de toetsenist in dit nummer zijn vertrek (en zelfmoord) in Parijs aankondigt. En wie zijn wij om dat tegen te spreken? Een prachtige muziekles in tien minuten rond. Het kan trouwens live ook zo lang (op een seconde dan), getuige de live versie van Light My Fire (Liverpool, 1968).

Als de Beatles alle denkbare genres beheersten en ons steeds weer wezen op de muzikaliteit van populaire muziek; als de Stones en Jimi Hendrix de blues teruggaven aan het blanke publiek en daarmee de deur openzette naar de punk en de grunge; dan schreven The Doors het libretto bij die eindeloze trip in de summer of love. Weinigen zullen de toetsenist over, zeg: vijf jaar bij naam kunnen  noemen, maar iedereen herkent in luttele seconden zijn intro’s en begeleidende soli. Jim Morrison bevrijdde zingen als een van de vele noodzakelijke functies in een band van haar beklemmende rolopvatting en creëerde zo de moderne popster. Manzarek schreef er de muziek bij. Nu is hij dood. Manzarek werd 74 jaar.

 

Social Share Toolbar

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *