Sneltrein naar zelfdestructie

I’m waiting for the train
Subway that only goes one way
(The Biggest Lie – 1995)

Hij was 34 jaar oud toen hij tien jaar geleden zelfmoord pleegde. Elliott Smith was een labiele, depressieve jongen die – zoals hij zelf ook vaak zei – helemaal niet gemaakt was voor het sterrendom. Maar sommige mensen hebben nu eenmaal geen keuze.

In 1991 vormde Elliott Smith het alternatieve rockbandje Heatmiser. Hoewel redelijk succesvol – de band bracht drie albums uit – was dit niet helemaal wat Smith wilde. De band speelde te hard en Smith kon zijn ei niet kwijt in de rocknummers. Dus begon hij liedjes voor zichzelf te schrijven, gewoon een man en zijn gitaar. Zijn vriendinnetje haalde hem over zijn liedjes een keer aan een platenbaas te laten horen. De rest is geschiedenis. Zijn label was erg onder de indruk van zijn muziek en wilde zijn muziek graag uitbrengen. Zijn eerste twee soloalbums maakte hij terwijl hij ook nog in Heatmiser zat. Zijn bandleden konden hier maar moeilijk mee leven en in 1996 ging de band uit elkaar. Smith ging solo verder.

Good Will Hunting

In 1996 regisseerde Gus van Sant de film Good Will Hunting. Van Sant was liefhebber van Smith’s muziek en wilde graag Between the Bars gebruiken voor de film. Smith nam een orkestrale versie van dit nummer op en gaf Van Sant ook drie nummers die nog niet waren uitgebracht. Een van deze nummers was Miss Miseryhet nummer waarmee Elliott Smith doorbrak bij het grote publiek. In 1998 was Smith genomineerd voor een Oscar, maar deze ging uiteindelijk naar Will Jennings en Celine Dion voor My Heart Will Go On van Titanic.

Aftakeling

Vanaf dat moment ging het bergafwaarts met Elliott Smith. Hij sprak regelmatig over zelfmoord – en heeft in ieder geval een zelfmoordpoging gedaan door in een ravijn te springen – en raakte verslaafd aan alcohol en drugs. Er kwamen nog twee albums uit tijdens zijn leven: XO en Figure 8. Prachtige albums waarop een hele fragiele en labiele man aan het zingen is. Maar wel met prachtige nummers als Waltz #2 – zijn grote hit – I Didn’t Understand, Son of Sam en Everything Means Nothing To MeDepressies en zijn verslaving maakte het onmogelijk om na 2000 nog een album op te nemen. Nou ja, bijna onmogelijk. In 2004 kwam From a Basement On The Hill uit. Alleen Elliott Smith was toen al dood: hij had zelfmoord gepleegd door zichzelf in het hart te steken.

Nederland

In 1998 was Elliott Smith in Nederland. Hij gaf op 30 mei 1998 een concert in De Melkweg. Op de website elliotsmithbootlegs.com is een bootleg van deze show te downloaden. Toen was al goed te horen dat het niet goed ging met Elliott Smith. De zaal is muisstil, de band speelt heel zacht en ingetogen, maar nog heeft de breekbare Elliott Smith moeite om met zijn stem boven de muziek uit te komen. Een prachtig concert, maar niet geschikt voor mensen met suicidale neigingen.

Maar eind jaren ’90 hadden we in Nederland ook nog het onvolprezen muziekprogramma Twee Meter Sessies. Jan Douwe Kroeske maakte gelijk van de gelegenheid gebruik om Smith naar zijn studio te halen. Gisteren werd er op Veronica een terugblik op deze opnames uitgezonden. Om middernacht, veel te laat voor zulke mooie muziek. In deze uitzending is niet alleen te horen, maar ook goed te zien dat het slecht gaat met Smith. Ondanks dat hij de meeste nummers niet af kon maken omdat het te moeilijk voor hem was, zijn het fantastische opnames. Mocht u het gemist hebben: lang leve het internet. Kijk en geniet van de Twee Meter Sessie van Elliott Smith.

Social Share Toolbar

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *