Soulfoodontdekkingen #1: Jackie Greene

De eerste Soulfoodontdekkingen was de Amerikaanse singer-songwriter Jackie Greene. Via een toevallige Velvet Special kwamen wij aan zijn cd Sweet Somewhere Bound (2004). Nog tijdens de eerste luistersessie was een fan geboren.

Sweet Somewhere Bound

Sweet Somewhere Bound – Jackie Greene’s derde album – begint gelijk met het verschrikkelijk catchy About Cell Block #9. Greene zingt het nummer alsof hij door de duvel op de huid wordt gezeten. Flinke countryinvloeden én een orgeltje, veel beter ging het niet worden. Ook de rest van de elpee is een echt folkalbum, met lekkere bluesy nummers als Seven Jealous Sisters en mooie luisterliedjes als Miss Madeline (Three Ways To Love Her) en A Thing Called Rain.

Maar de absolute uitsmijter  van Sweet Somewhere Bound is het laatste nummer: Don’t Mind Me (I’m Only Dying Slow). Dit is een bijna acht minuten durend nummer over een verloren liefde. Deze track blijft heel klein met – op de bridge na – alleen Jackie op zang en gitaar. In dit nummer komt alles samen: de heldere zang van Greene, de stemmige instrumentatie en de prachtige teksten. Vooral de laatste strofe is erg mooi.

I met a gambler who did nothing but lose all day.
He had love in his hands but he let her slip away.
And all he ever wanted was to give her a win.
But all she ever really wanted was him.

American Myth & Giving Up The Ghost

Na Sweet Somewhere Bound luisterden we ook nog naar American Myth (2006) en Giving Up The Ghost (2008). Geleidelijk zag je een verschuiving: de muziek werd wat meer poppy en minder klassiek folk. Toch was American Myth als geheel misschien wel een betere plaat: geen uitschieters maar een beter gemiddeld niveau. Op Giving Up The Ghost had Greene de folk (bijna) volledig losgelaten. Een heel ander – en op het eerste gehoor slechter – geluid. Bij nadere beluistering is ook Giving Up The Ghost een aanrader. Het hele album heeft een hele beklemmende sfeer. Je moet je alleen wel instellen op een andere Jackie Greene.

Rusty Nails

Deze week heb ik veel geluisterd naar Greene’s tweede plaat: Rusty Nails uit 2002. Rusty Nails is duidelijk de voorloper van Sweet Somewhere Bound: countryfolk met een soultintje door het veelvuldig gebruik van het orgeltje. Dit album heeft daarnaast ook hetzelfde euvel: hele sterke nummers worden afgewisseld door duidelijk mindere. Hij kiest in een aantal nummers voor een heel algemene sound of hij leent de sound bij collegae. Passin’ On The Blues is zo’n dertien in een dozijn-nummer, terwijl Falling Back bijna gejat is van Tom Waits. Hij probeert zelfs een beetje Waits’ stem te imiteren, iets wat Greene zeker niet nodig heeft. Uiteindelijk komt alles toch weer goed in het prachtige nummer What I Know. Het strakke ritme van de gitaar en de huilende mondharmonica jagen het nummer in een rechte lijn naar de finish. Hier zingt iemand die zich achtervolgd wordt, iemand die nog iets te vertellen heeft voor het album uit is. Alleen al voor dit nummer is Rusty Nails de moeite waard.

Het solowerk heeft Greene op dit moment achter zich gelaten. Hij speelt nu in het bandje Trigger Hippy met onder andere Steve Gorman (The Black Crowes) en Joan Osborne. Al is hij toch wel weer stiekem alleen de studio ingedoken.

Jackie Greene by Soulfood Radio on Grooveshark

Social Share Toolbar

2 thoughts on “Soulfoodontdekkingen #1: Jackie Greene

  1. Ontdekt door Soulfood Radio inderdaad! Waarvoor dank. Ben wel ontzettend benieuwd naar een eventuele eerste plaat van Trigger Hippy, waar ook Audley Freed (ex- Black Crowes) in speelt!

  2. Pingback: Black Crowes vliegen weer uit - Soulfood Radio

Leave a Reply

Your email address will not be published.